Ik loop de kerk binnen, De Nieuwe Kerk en denk:
'Mijn hemel'. Een bruuske, brute, stellage van zeker
honderd steigerpalen vult grotelijks. En verduistert
de begane grond.
Ik klim de bouwtrap op en sta versteld, verstomd.
Ik zie de kerk in ander licht, met andere ogen. Vanaf
een wijds platform, 800 m2, op bijna vijf meter hoogte.
Een sensationele verrassing, bereid door kunstenaar
Krijn de Koning, de eerste nieuwe 'Kerkmeester'.
Door zijn ingreep zie je dingen die je anders nooit
ziet. Zoals de kruin van de preekstoel. Met uiterst
aandoenlijk beeldhouwwerk. Waaronder wuivende
mensjes op een balustrade en een moeder met
twee kinderen bovenaan een trap.
Krijn zegt het zelf: in een kerk ben je, zit je, altoos
ónder het licht. Nu staan we oog in oog met het
licht. En met de gebrandschilderde ramen. En
met de orgels, ter hoogte van de organist.
Je blijft kijken - je ogen uit.
Opeens kom je een staak tegen. Met een haak.
Normaal hangt daar een kroonluchter aan.
Het geelkoperen koorhek van edelsmid Johannes
Lutma tórent boven je uit. Torende. Nu, op het
plankier, reikt het nog niet eens tot je schouder.
Dat is een hele gewaarwording. Niet de enige.
Tussen oude vloer (1410) en tijdelijke (2010) laat
Krijn de Koning een tussenruimte zakken. Kleine,
donkere kamers, in sprekende kleuren.
Je kunt er een wijle mijmeren. Als het niet te
druk is. En het uitzicht is aards, niet hemels.
Eindelijk zie je dingen van bovenaf. De winkel,
bijvoorbeeld. En de bankjes rond de pilaren.
Ik kan er geen genoeg van krijgen. Maar de tijd
gebiedt. Even nog het hoofdorgel. De weelde
van het hoofdorgel. Dan daal ik de trap af en
groet de admiraal in diens praalgraf: ons
aller Michiel de Ruyter.
Dank je, Krijn.
Foto: Slewe Gallery, Amsterdam
Wie dit leest moet écht gaan. Het kan tot en met
24 oktober 2010. www.nieuwekerk.nl