Afgang 9

Ik kom hem tegen op de vijftiende verjaardag van het Cobra Museum. Te Amstelveen. Guus Pastijn. Aardige man, bespraakt, adviseur. In media, marketing en management. We wisselen kaartjes uit en ik bezoek z'n website. Meteen, diezelfde avond, 8 november 2010.
www.m-fuel.nl (Onnodig Engels, dunkt me, doch zulks is een hoofdstuk apart.) Je kunt je nog opgeven, lees ik. Voor leerzame bijeenkomsten - op donderdag 30 september 2010 en dinsdag 19 oktober 2010. Jongstleden. Laatstleden. Toen. Gebeurt vaker, het bijhouden van een website is een vak apart. Ik stuur Guus een mail om hem op de achterstalligheid te attenderen. Geen reactie. Ook niet op de site, een poosje later. Ik stuur weer een mail. Idem dito.

En dan volgt de domper.
Op 14 januari 2011 is er nog altijd niets veranderd. En kun je je nog steeds aanmelden voor vervlogen tijden. Ik heb niet het gevoel dat zoiets bijdraagt aan een imago...

Afgang 8

Ik lees er over in de Volkskrant en koop het boek. De WIFI-generatie. Door Liesbeth Hop en Bamber Delver. Over onze jongeren, vanaf een jaar of tien, die altijd en overal on line zijn. Dankzij mobiele telefoontjes die alles kunnen. Van chatten en gamen tot kijken naar films, tv, uitzending gemist, digi kanalen, YouTube. Van het maken van profielpagina's (Hyves, Facebook) tot spieken, tweeten, pokeren en pesten. Met dit verschijnsel, dat zijn climax nog lang niet heeft bereikt, heeft vrijwel iedereen van doen. Ouders in hoge mate. Omdat hun kinderen, de gebruikers, volstrekt oncontroleerbaar zijn geworden. Naar tijd, plaats, inhoud. En daarmee ook kwetsbaar. Voor feiten, meningen, nieuws, gedrag, verleidingen waarop ze nog geen weerwoord (kunnen) hebben. Doch ook scholen, bibliotheken, mediatheken, de overheid in diverse gedaanten, het bedrijfsleven en de allesoverspoelende media zijn ten nauwste betrokken. Dan wel behoren zulks te zijn.

Sinds het vierjarig dochtertje van vrienden dwingend uitriep: ' Pap, waar is mijn Facebook?' interesseert het onderwerp me mateloos. En zo verheug ik me op elke pagina die het boek telt (162 + enkele blanco's).

En dan volgt de domper.
Er zijn misschien twintig bladzijden die boeien. Die enig inzicht bieden en versterken. De rest is een voortdurende herhaling van zetten, soms letterlijk, zinnen lang. Daarbij: een evangeliserend toontje, een overvloed aan uitroeptekens, een misplaatste vorm van quasi personificatie (overheid, u moet eigenlijk - ouders, u doet er goed aan) en een waarlijk abominabel Nederlands. Zelden heeft me dat zo gestoken. Het is dat er een behoorlijke portie Calvijn in me schuilt en dat ik het boek per se wil uitlezen - anders zou ik het halverwege hebben weggegooid. Maar het ergste komt nog. Het boek (in wezen een uit de krachten gegroeide brochure) is een schaamteloze zelfpromotie. Via bloedstollende tips (organiseer eens een mediaweek), het voortdurend hameren op Nationale Media Coaches (waartoe men zelf opleidt), het telkens aanbevelen van ouderavonden (die men zelf organiseert), het verwijzen naar websites (waar men zelf achter zit). En meer.

Nee, een ISBN nummer geef ik niet door. Links evenmin.

Afgang 7

In de Volkskrant lees ik een enthousiast artikel over de jongste dierentuin in ons land: Gaiapark in Kerkrade. Dat is niet naast mijn deur, doch desondanks stijgt de adrenaline. Ongetwijfeld omdat ik jarenlang voor het Noorderdierenpark heb gewerkt, met onmetelijk plezier, doch evenzeer gezien de aard van Gaiapark.

Gaiapark - vernoemd naar de Griekse godin van de Aarde - heeft een duidelijk ideële doelstelling. Er worden tientallen soorten dieren opgevangen die hulp behoeven. Zo komen de slingerapen uit Frans-Guyana, alwaar ze als huisdieren aan kettingen worden geketend. Voorts is het werelddelen principe toegepast met zo natuurlijk mogelijke biotopen en vallen er ook exotische bomen en planten te zien. Waaronder de wurgvijg.

Ja, denk ik, onverwijld. Op naar de website. www.gaiapark.nl

En dan volgt de domper.
De site oogt van voor de jaartelling. Het stramien snoert in als een corset. De onnodig grote achterwand is van verstard, treurig bruin. Tekst domineert. Onvriendelijk van lay-out, zonder accenten en tussenkoppen. Omgaan met beeld is niet de sterkste kant. Van bouwers en CMS'ers. Goed. Dat kom je vaker tegen, in webstekland. Wat me het meest verdriet? Je proeft de ziel van Gaia niet. Dertien in een dozijn, geen enkele emotie. Op z'n best een portie dorre info. Geen spat gevoel.

Mijn vingers jeuken.

Afgang 6

Jan Kees Kokke schrijft een soepel verhaal. In FD Persoonlijk van 7 februari '09. Over het nieuwe Porsche Museum in Stuttgart, ontworpen door de Weense architect Roman Delugan. Het zweeft zestig meter boven de aarde als een stralende witte monoliet, het is 140 meter lang en 70 meter breed, het weegt 350.000 ton en wordt gedragen door drie steunen van staalbeton. Toe maar. Bovendien herbergt het een unieke verzameling auto's, vanaf het studiemodel uit 1934. Nu ben ik absoluut geen liefhebber van auto's, maar de combi met een hoogst bijzonder bouwwerk intrigeert me zeer.



Dus ga ik naar de webstek: www.porsche.com

En dan volgt de domper.
Eerst moet je kiezen. Ik klik, via Europa, op eigen land. Mis. Het museum ontbreekt daar volkomen. Dan maar naar Duitsland. Daar valt het lastig te vinden. Het beweegt zich in de kolom Das Unternehmen. Nou beweegt? Er is een filmpje, ja, goeddeels in zwart/wit. Over de oude modellen. Voor het overige heeft de site de snelheid van een hondekar op blokken. En de navigatie is prehistorisch. Beeld is zeldzaam. De teksten (een soort persberichten) zijn loodzwaar op de hand. Nergens straalt ook maar een vleugje vreugde, trots, enthousiasme. Nu is het museum pas open sinds 31 januari '09, doch toch. Ik vermoed dat de stramme kaders van de wereldomvattende site niet bepaald meewerken aan iets aantrekkelijks. Maar maak dan een aparte themasite, een verhalende, een narratieve, een beeldende, een verbeeldende. Danke schön.

Afgang 5

Ik krijg een kaart. Waarom weet ik niet, maar ik lees aandachtig. Mevrouw Betty Poutsma, wethouder programma Hoogeveen Zorgt, nodigt me uit. Voor de onthulling van 'Memento mori', een geschreven boom. Een kunstwerk, op de begraafplaats Zevenberg, aan de Fluitenbergseweg in Fluitenberg. Alsook voor enkele toespraken in het raadhuis, een presentatie door de architect en een borrel plus hapje. Alvorens je toehapt wil je toch wel wat meer weten, dunkt me. Wie is de kunstenaar? Wie is de architect, hoe kom ik er en meer? Van een adres, een e-adres of een website geen spoor. Ik Google en kom terecht bij Hoogeveen. Met een hoofdletter H. Naar analogie van Kunst. Met een grote K. Zegt men zelf. De site is in ambitieuze ontwikkeling en dus word ik doorverwezen. Ik ben braaf. Ditmaal.

En dan volgt de domper.
Men begint met nieuws, doch meldt niets over Zevenfluitenberg. Niets. Wel staat, te linker zijde, de link Begraafplaatsenbeleid. Als eerste, fier bovenaan. Ik zou er niet op klikken...Om het daar maar bij te laten.

Daags later arriveert een brief van mevrouw Poutsma. Waarin ze meldt dat het kunstwerk van de hand is van Albert Geertjes. En dat het wordt aangeboden door de 150-jarige firma PET, ter stede. Nu gaat er een licht op. Ik ken Albert al heel lang. Hij heeft me op de verzendlijst geplaatst. Hetgeen niets toe of afdoet aan mijn oordeel over de website.

Afgang 4

Je schreeuwt het uit. Heel de natie moet het weten. Je bent het grootste India festival ooit in Nederland! Je geeft een fors programmablad uit, in volle kleur. Je plaatst advertenties bij de vleet, in volle kleur. Je boogt op een unieke samenwerking. Tussen 27 culturele instellingen. Van Arcam en Carré tot Concertgebouw, Foam, Filmmuseum, Tropentheater. Je concentreert je op een spannend land. Eeuwenoude cultuur, opkomende wereldmacht. Je kiest een behapbare periode: 12 tot en met 30 november '08. In Amsterdam

En je maakt een inspirerende website aan: www.indiafestival.nl Ik kijk subiet.

En dan volgt de domper.
De site is de sufheid zelfde. Geen emotie, geen beweging, geen muziek.
Het spoorboekje is nog opwindender.
Inmiddels beweegt er wel iets. Een YouTubeje. Over de Amsterdamse grachten rijdt een lelijk beschilderd busje, waaruit reclame ontsnapt...Toe maar, toe maar.

Afgang 4a

Toch wel wakker gemaakt valt ook India Contemporary me op. De Volkskrant, niet scheutig met aandacht voor beeldende kunst en zekerlijk niet bij voorbaat welwillend, besteedt er twee pagina's aan. Jowi Schmitz schrijft aanstekelijk en vier beelden ondersteunen. Klikken dus, naar www.gem-online.nl de Haagse thuisbasis.

Colidonthus 2007 door Jitish Kallat

En dan volgt de domper.
Hoe is het toch in vredesnaam mogelijk dat een spraakmakende tentoonstellingslocatie er zo'n armoedige, ongeïnspireerde, niet enthousiasmerende site op nahoudt? Gekooid, zonder beeld, zonder woord, zonder ziel...

Afgang 3

Porsche Design brengt een fonkelnieuwe mannenlijn op de markt. En adverteert fier. Met de haar- en huidshampoo. In lichtblauw glas. Daarnaast is er een zwarte deodorant. Alsook, als vlaggenschip, een zwartmetalen eau de toilette. Beeldschoon. En voortreffelijk geurend. Blijkt alras, in winkel en badkamer.

Waarop je www.porschedesign.com aanklikt. Toch een tikkeltje trots.
Op de rappe en geslaagde aankoop.

En dan volgt de domper.
Er staat niets over op die site, helegaar niets.

Later staat er wel iets op, maar weinig informatief en nogal omslachtig.
Nog weer later is het prachtig en afdoende.

Afgang 2

Per 15 september '08 bestaat, te Amsterdam, de Duisenberg School of Finance (DSF). Een beoogd topinstituut, met in den aanvang ruim dertig studenten uit de hele wereld. Die betalen
€ 20.000,- per persoon. Per jaar, neem ik aan. De school is een samenwerkingsverband tussen drie universiteiten (UvA, VU, Erasmus), het Tinbergen Instituut, enige financiële bedrijven en
De Nederlandsche Bank. Het opleidingscentrum moet bijdragen aan de reputatie van Amsterdam als financieel centrum en dient het op te nemen tegen gevestigde collega's als de Wharton School in de Verenigde Staten en de London School of Economics. Alsook tegen het, een fractie oudere, European Banking Center (EBC) van... de Universiteit van Tilburg. Niks Harvard aan de Amstel. Het Wilhelminakanaal moet ook op de wereldkaart. Nederland kneuterland.

Goed. Je zou zo denken dat een jong en ambitieus instituut, dat in ferme concurrentie is verwikkeld, er alles aan zou doen een uitmuntende, zich onderscheidende, attractieve, spannende website neer te zetten. Temeer omdat potentiële studerenden, niet tot de oudere garde behoren.

www.duisenbergschooloffinance.com

En dan volgt de domper.
De site is de braafheid, de saaiheid zelve. Klik maar niet.

Afgang 1

Fons Asselbergs is een autoriteit. Een kenner bij uitstek van monumenten. En de vaak schrijnende situatie waarin die zich bevinden. Niet voor niets voert hij jarenlang de Rijksdienst voor de Monumentenzorg aan. En is hij daarna (en thans scheidend) Rijksadviseur voor het Cultureel Erfgoed. In die hoedanigheid legt hij een lacune bloot. Niemand in NL kent onze leegstand. Asselbergs en de zijnen inventariseren. En stellen De Oude Kaart van Nederland samen. De tegenvoeter van de nieuwe kaart die vrijwel alle nieuwbouwplannen omvat. Waaronder de vele, vele overbodige. Omdat er kamerbreed de mooiste, de meest interessante, de meest inspirerende lege gebouwen en complexen voorhanden zijn (en komen). Waardoor veel weiden (en veel weidevogels) kunnen worden gespaard. Kerken, bij honderden, kloosters, torens, fabrieken, noem het maar. Niet alles leent zich voor behoud en hergebruik, doch toch.

En Dan Is Er Een Website: www.oudekaartnederland.nl

NRC/Handelsblad doet bloemrijk verslag. De Volkskrant brengt het nieuws 'op de een' en vervolgt omvangrijk, op pagina 4. Nou denk je, ik wil wel eens zien waarom het draait.

En dan volgt de domper.
De site is zo saai als ik weet niet wat. En valt van het ene ambtelijke stuk in het andere. Beeld is er nauwelijks. Het kan ook niet worden overgenomen. Stel je voor dat iemand enthousiast wordt... Er is de Google kaart, inderdaad, vol objecten. De traagheid zelve. En in zulke algemene termen dat er geen vonkje overspringt. Nou dan niet. Dan gaan de rapporten maar de kast in. 26 juni 2008